Kamera nerde el sallamak istiyorum.

aslında çok üzüldüm.

bin kez söyledim “ben artık sıkılmaya başladım, ilgi görmeyince sıkılmaya başlıyorum, zaten sıkıntılı-huzursuz bir ruhum var iyice delleniyorum” dedim. “tamam” dedi. erkeğin ağzından “tamam” lafı çıktığında durum cidden karışık demektir. “tamam” deniyorsa lafa değil, icraata bakmak gerekir. ben de onu yaptım. sakin sakin izledim, gözledim. 

sonuç, aynı tas aynı hamam. herifin rahatlığı beni öldürecek! söylediklerim bir kulağından girmiş, hoop beynindeki küçük bir gezintiden sonra diğer kulağından çıkmış gitmiş. 

ee tabi bana gelen gelmiş ve sonunda iyice domuza bağlamışım. hiç tepki vermeden bekliyorum. birşey söylesin ki ben de en can alıcı şekilde saldırabileyim. ve bir mail ile gelir beklediğim hareket. saygı sınırları içinde seviyemi bozmadan cevap verir, keser atarım. ama cidden keser atarım. oysa o “biraz sakinleşsin yine konuşur benimle, ben biraz bekleyeyim” düşüncesi içindedir adım gibi eminim. henüz benim sıtkımın nasıl sıyrıldığından haber yoktur. sabredip, susup beklemişimdir çünkü şimdiye kadar.

ve aradan bir hafta geçtikten sonra, yani bügün, ben gayet keyifli bir şekilde yaptığım makarnamı yerken telefonuma msj gelir. “nbr? benimle görüşmezsin sanırım yarın?” ben mesajı okurum ve küfür ederim. ikinci kez okurum ve gayri ihtiyari gülmeye başlarım. üçüncü kez okuduktan sonra mesajı siler telefonu kenara koyar ve makarnamı yemeye devam ederim.

yeterince saçma bir hikaye oldu öyle değil mi? oldu bence, çünkü olayın kendisi baştan sona saçma.

makyaj yapmaya üşendiğim, giyinmek istemediğim, saçımı öyle olduğu gibi bırakmaya meyilli olduğumu farkettiğim zamanlarda anlıyorum ki depresyon sinsi sinsi sağdan sağdan bana yaklaşmaya başlıyor. 

bu zamanlar, genellikle insanları kendimden uzak tutmaya (kendi iyilikleri için) başlamam gerektiği kuralını hatırlatıyor bana.

depresyona girdim gelicem.